مریم نقاش زرگران تا شنبه شب ۲۹ خرداد ۱۳۹۵ در بیمارستان بستری بوده و حال جسمی خوبی ندارد. بر همین اساس او در رنج نامهای به شرح وضعیت خود و شرح بعضی وقایع پرداخته است:
«… سبزترین لحظههای عمرم را در سختترین خشونت ها علیه خود میگذرانم. زمانیکه اعتصابم را از روز پنجشنبه ۶ خرداد شروع کردم، به مدت ۴ روز حتی آب هم نخورده بودم و توانم را از دست داده بودم، احساس میکردم که تنهای تنها هستم و در این مسیر هیچکس همراهم نخواهد بود، درست ساعتی قبل از ملاقات روز یکشنبه می دانستم که دیگر تمام خواهد شد.
همه در حال حاضر شدن برای دیدن خانواده بودند، من تب کرده بودم، داغ شده بودم و از درونم آتش بیرون می آمد، زبانم در دهانم خشک شده بود. لحظه ملاقات فرا رسید و من حتی قدرت راه رفتن نداشتم که بتوانم به ملاقات بروم که متوجه شدم آنها از رفتن به ملاقات امتناع میکنند و اعتراض دارند
همه در حال حاضر شدن برای دیدن خانواده بودند، من تب کرده بودم، داغ شده بودم و از درونم آتش بیرون می آمد، زبانم در دهانم خشک شده بود. لحظه ملاقات فرا رسید و من حتی قدرت راه رفتن نداشتم که بتوانم به ملاقات بروم که متوجه شدم آنها از رفتن به ملاقات امتناع میکنند و اعتراض دارند
که چرا کسی برای شنیدن خواسته های من نمیآید.
مدتی طول کشید اما باز هم هیچکس نیامد، در همین انتظارها بودم که فکم شروع به لرزیدن کرد و دیگر چیزی نفهمیدم، لحظه ای که در بهداری زندان بهوش آمدم، تلفنی با یکی از مسئولان صحبت کردم و گفتم که اگر شما به زندان تشریف بیاورید و به حرف من گوش دهید، آب خواهم خورد، پاسخ ایشان این بود که “مهم نیست شما اعتصابتان را بشکنید یا خیر، چون ما کارهای دیگری هم داریم و باید به بندهای دیگر هم سر بزنیم. اگر شد سه شنبه می آیم” اینجا بود که دوباره توانم را از دست دادم، میخواستند به من سرم بزنند که امتناع کردم و گفتند که موضوع را کتبی اعلام کنم سپس با بی تفاوتی اظهار داشتند که «چه از نظر شرعی و چه از نظر قانونی از سر ما رد شد و از این لحظه به بعد هر اتفاقی که برایش بیفتد به خودش مربوط می شود. مجددن از حال رفتم و مرا به بیمارستان منتقل کردند. با امتناع مجدد من از هرگونه درمانی دوباره به زندان بازگشتم.»
مدتی طول کشید اما باز هم هیچکس نیامد، در همین انتظارها بودم که فکم شروع به لرزیدن کرد و دیگر چیزی نفهمیدم، لحظه ای که در بهداری زندان بهوش آمدم، تلفنی با یکی از مسئولان صحبت کردم و گفتم که اگر شما به زندان تشریف بیاورید و به حرف من گوش دهید، آب خواهم خورد، پاسخ ایشان این بود که “مهم نیست شما اعتصابتان را بشکنید یا خیر، چون ما کارهای دیگری هم داریم و باید به بندهای دیگر هم سر بزنیم. اگر شد سه شنبه می آیم” اینجا بود که دوباره توانم را از دست دادم، میخواستند به من سرم بزنند که امتناع کردم و گفتند که موضوع را کتبی اعلام کنم سپس با بی تفاوتی اظهار داشتند که «چه از نظر شرعی و چه از نظر قانونی از سر ما رد شد و از این لحظه به بعد هر اتفاقی که برایش بیفتد به خودش مربوط می شود. مجددن از حال رفتم و مرا به بیمارستان منتقل کردند. با امتناع مجدد من از هرگونه درمانی دوباره به زندان بازگشتم.»
روز هفدهم خرداد با فشار رسانهها و پیگیری فعالین حقوقی و مدنی پس از یازده روز اعتصاب غذا دادستانی با مرخصی درمانی این زندانی موافقت کرد. نسیم زرگران حدود یک دهه از بیماری ASD رنج میبرد و برهمین اساس تحت عمل جراحی قرار گرفته است. علاوه بر این بارها طی یکی دوسال اخیر به علت شرایط سخت زندان به بی حسی دست و پا و درد مزمن در مفاصل و ستون فقرات دست به گریبان شده است.
“مریم نقاش زرگران” از نوکیشان مسیحی است که هم اکنون دوران محکومیت چهار ساله خود را در بند نسوان زندان اوین میگذراند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر